ANNELER GÜNÜ...

     
Covid 19 lu izolasyon günlerinin içindeyken, Ramazan ayınıda ağırlıyoruz.. Mayıs ayının ikinci pazarı da geldi...
     Bugün anneler günü.. Baktım sosyal medyaya her yerde analar baştacı.. Her yerde onlar... Bugün böyle.. Peki yarın..
     Yarın analar makus kaderine terk..
     Kimimizinki toprak altında cennetini bekliyor, kimisi hayatta, kimisi kendi derdinde...kimisi evimizden uzakta tekbaşına...Kimisi huzurevinde bir köşede... Kimileri şanslıysa can yoldaşıyla köyünde, evinde...
     Analar baştacımız.. Bizi bugünlere getirenimiz.. İlk öğretmenimiz, canlarımız...
     Her ana bir mucizedir.. Kahramandır.. Kendi kahramanımdan bahsedeyim size...
   Ben böyle bir kadın görmedim.. 1955 doğumlu anacım...
   Titiz bir babanın evinde çocukluğunu yokluk, gençliğini halı dokuyarak heba etmiş...
    Eskiden her evde halı tezgahları olur.. Ve halılar evlerde dokunurdu..
    Babamla evlenmiş... 35-40 sene kayınvalide ile aynı evde yaşamış... Çekmiş te çekmiş... Bizlere içirdiği sütün dahi hesabını vererek büyütmüş bizleri.. Hala anlatır.. Oğlum bensana tam bakamadım.. Yarım kg süte su katarak büyüttüm ben seni diye.. Hala mahçubiyetini dile getirir.. Hayıflanır..
    Sağlığı yerindeyken hiç sabah bizden sonra kalktığını görmemişimdir.. Birgün ben hastayım diye yattığını hatırlamam..
   Birgün kahvaltı, öğle, akşam yemeği hazırlamadığını hatırlamam... Birgün bize hayıflandığını bilmem... Her derde sıkıntıya yeter...
    Günler günleri kovaladı, kayınvalideler, dedeler öldü... Biraz gün görür gibi oldu garibim..
    Beni everdi bir hafta sonra kayınvalidesini, bir ay sonra annesini toprağa verdi...
    Günler geçti habire şehire bize geliyo hastaneye gidiyor geri dönüyor... Sıkıştırdım bunu... Ne oluyor diye...
     Garibimin kalp kapakçıkları sorunluymuş, doktor ameliyat demiş, bu doktoru bir senedir oyalıyormuş...
    Neymiş küçük oğlanı da yeni everdim, borcu harcı bir bitireyim diye...
     Kızdım git köye bir haftan var işlerini bitir, tedaviye başlıyoruz.. Gitti bu tabi bir hafta sonra geldi... 10 yıl kadar önceydi...
   Aldılar ameliyata.. Ogün çaresizliği, eksikliğini hissettim.. 4 ay hastane ev arası mekik dokuduk... Annemi hayatımda ilk defa kanlar içinde kurbanlık koyun gibi masada gördüm..
   Uzun bir süreci eşdostun yardımıyla atllattık...
    8,5 yıl kendine öyle güzel baktıki.. Doktoru bile şaşırıyordu.. Kendisini bırak bize bile yetiyordu.. Her ay düzenli kontrolüne gelir bizde kalır, ertesigün köye dönerdi... Geldiğinde gönlünce bize yediri içirir, evi dip köşe temizler giderdi...
     Yıllar böyle geçti... Bu arada bir ameliyat daha geçirdi... Düzeni iyiydi..
     Taki geçen 23 nisana kadar... 23 nisandan önceki haftaydı... Gündüz konuştık telefonla iyiydi...
     Gece dokuzbuçuklarda fenalaşmış... Babamı uyarmış... Ben hastayım diye.. Arama çocukları rahatsız etme sabah gideriz demiş...
      Babam kardeşime ulaşmış, gece ambulansla şehire getirmişler.. Beni sabah aradılar..
    Sabah gittiğimde gördümki... O kocakadın göçmüş... Felç olmuştu... Sol taraf yok, konuşma yok, bilinç kapalı...
      Birhafta on gün hastanede kaldık... Eve çıkarttık.. Evimizin bir odasını hastane odası gibi yaptık..
    5,5 aylık zor bir süreci beraber atlattık.. Elimizden yemek yiyen, suyunu dahi yutamayan, konuşamayan, ilk başlarda bizi bile tanımayan birini.. Adım adım hayata döndürdük...
    Uzatmayalım... İlk adımını evimde attı sevindik.. Konuştu sevindik...
      Sıkı bir fizik tedavi ile devam ediyorduk..
   Covid 19 geldi çattı... 65 yaş üstü sokağa çıkma kısıtlaması geldi.. Tedavi bitti mecburen...
     İlk gün köye evine döndü.. Şimdi aksayarak yürüyor, sol el hemen hemen duyarsız... Köyünde yaşıyor... Hergün arıyoruz konuşuyoruz..
     Şükür ediyor haline... O bize halhatır soruyor...
       Bu sayısız kahramanlardan sadece birtanesi... Benim anamın hikayesi...
   Allah iki cihanda da kendisinden razı olsun.. Hayatını sadece bizler için yaşadı, kendi için hiç bir gayesi, amacı olmadı.. Sadece evi için yaşadı...
      Analarımızı unutmayalım... Bu süslü günlerde değil, herzaman sevelim..
     Bizde yaşlanıcaz, muhtaç olucaz... Hep böyle kalmicaz...
     Allah analarımızı başımızdan eksik etmesin... Cennetlerine gidene kadar onları bu dünyada rahat ettirelim.. 

Yorumlar

Yorum Gönderme

Bu blogdaki popüler yayınlar

SAKIN ALDANMAYIN 3

E DEVLET ÜZERİNDEN ÜCRETSİZ MASKE NASIL ALINIR..

TAAHHÜT CEZASI YEMEMEK İÇİN NUMARA NASIL TAŞINMALI?

SAKIN ALDANMAYIN...

HAFTA SONU SOKAĞA ÇIKMA YASAĞI DETAYLAR..

SAKIN ALDANMAYIN 5

A101 DEN TOSHIBA TELEVİZYON ALINIRMI?

SİZ KORONAVİRÜSE YAKALANMAYABİLİRSİNİZ...

NETSPEED İNTERNET KULLANICI DENEYİMLERİ...

KORONA VİRÜSE KARŞI YAPABİLECEKLERİMİZ...